bir nefes bir heves

elini bırakmışım ben senin.

bundan sonra olabilme halinden vazgeçmişim.

orada öylesine yatarken bırakıp çıkmışım.

tek gözyaşı dökmeden.

son kez dönüp bakmadan.

kokun üstümdeyken daha vazgeçmişim senden.

şimdi gelip sorma bana “yapabilir misin?” diye.

onun yerine yapamayacağım bir şey söyle artık.

en çok korktuğum şeyi kendi ellerimle yapmışım ben.

bu saatten sonra korkacak ne kaldı ki?

sen saçmalarken ben hayatıma son vermişim neresi çok ki bunun?

artık bana yapamayacağım birşey söyle.

“bir tahmin daha, kendimi aptal yerine koymaya hazırdım. hazırdım elimdekinin çiçekler olmadığına inandırmaya. elinde bazen olmadığınla birlikte yaş almaya gözlerden. kıl payıyla kaçırdığının aklının ucuyla. o neydi ki bu kadar önemsizken önemli? işte serbestlikten muzdarip özgürlüğe düşman. özgünlüğüyle. olduğunu sandığı özünden.”

ben kendimi aptal yerine koymaya hazırdım da sen ne zaman karar verdin aptal olduğuma? çok düşünüyorum bunu. bu ara. bu ara çok şey düşünüyorum. yorgunluğumu. sessizliğimi. bir de harcanmışlığımı. kendimi harcamışlığımı, harcatmışlığımı. dikkatsizliğini, özensizliğini, sevimsizliğini, canımı yakışını, yakıcılığını. bir de olur gibi hissettirsen de hiç olmayışını.

hep var gibi yapmasaydın keşke.

Düş Sokağı Sakinleri - Acıdan Doğar İnsan

bitti
zor oldu ama bitti
yapamadım benim başka bir kalbi
bedenin zayıftı
kalbin güçlüydü belki
haritası ama çok silikti
sert birşeydi iliklerimde aşk
dayandım ittim sığmadı, kanırmadı, girmedi
ama sıktım pis kanı akıttım
yaramdan
iyileştirmeye yaladım geçmişti sanki
soktum neşteri göğsüme inanmaya halim kalmadı diye
bitti zor oldu ama bitti

bazen
ne yaparsan yap
olmuyor bazen

ben kesilene kadar yüzdüm ama görünmeyince karan
bıraktım kendimi
battım bir taş gibi
yanmıştı, çizilmişti ama seyrettim ağlayarak
sabredip
çok sevdiğim bir filmi
artık yalnız senin için üzülüyorum

bitti bitti
zor oldu ama
bitti 

“Sorun seçimlerini hep iki kötü arasında yapmak zorunda kalmandaydı, ve seçimin ne olursa olsun bir parçanı daha kesiyorlardı. Kesecek bir şey kalmayana kadar. İnsanların çoğu 25 yaşında mahvolmuştur. Araba süren, yemek yiyen, çocuk sahibi olan, kendilerine en çok benzeyen başkan adayına oy vermek gibi her şeyi yapılabilecek en kötü şekilde yapan götlerden oluşmuş bir toplum.”

Ekmek Arası - Bukowski

evet çok yanlış anladım.

en çok seni yanlış anladım ben. bana değer verdiğini, beni anladığını, farklı bir yere koyduğunu düşünerek yanlış anladım. seni yanlış anlayıp kendime benzettim. en büyük hatayı da orda yaptım.

seni kendime bile savunur hale geldim ya.
sana hiç güvenmezken yalanlarına inanır gibi yapmak zorunda kaldım ya.
hep olsun dedim ya.
seni göreyim de, olsun.
olsun demenin bu kadar büyük bir hata olduğunu bilmezken ben.
kendimden yedim.
içim içimi yerken senin için bitirdiğim kendim.
şu anki öfkem tüm kırılmışlıklarımın birikintisi.
canımı bu kadar yaktığını ben bile farketmemişim.

Sertab Erener - Başa Döneceksin

“…dünyada sizden, yani bütün erkeklerden niçin bu kadar çok nefret ediyorum biliyor musunuz? sırf böyle en tabii hakları imiş gibi insandan birçok şeyler istedikleri için… beni yanlış anlamayın, bu taleplerin muhakkak söz haline gelmesi şart değil… erkeklerin öyle bir bakışları, öyle bir gülüşleri, ellerini kaldırışları, hulasa kadınlara öyle bir muamele edişleri var ki… kendilerine ne kadar fazla ve ne kadar aptalca güvendiklerini farketmemek için kör olmak lazım. herhangi bir şekilde talepleri reddedildiği zaman düştükleri şaşkınlığı görmek, küstahça gururlarını anlamak için kafidir. kendilerini daima bir avcı, bizi zavallı birer av olarak düşünmekten asla vazgeçemiyorlar. bizim vazifemiz sadece tabi olmak, itaat etmek, istenilen şeyleri vermek… biz isteyemeyiz, kendiliğimizden bir şey veremeyiz… ben bu ahmakça ve küstahça erkek gururundan tiksiniyorum.”

Kürk Mantolu Madonna - Sabahattin Ali

koşarak gittim yine sana. evet gittim sana. kendimi bile bırakıyorum arkada, sana gelmek olunca. gördüm ya seni, içimde herşey düzene girdi sanki. gördüm ya seni, bitti sanki tüm dertlerim. o boğazıma oturan şey gitti yani.

Müzeyyen Senar - Benzemez Kimse Sana

Benim yalnızlığım insanlarla dolu.

Franz Kafka

etrafımdaki kalabalık bundan. yalancı kalabalık. dünyanın belki en iyi insanları. ama benim için yoklar. sanki yoklar. olmasalar eksiklikleri çok. kabul. ama yine de sen yoksun ya. onların olmamalarından fazla eksikliğin.

(via yarimporsiyonaydinlik)

“sofraya koyduğu bir tabak huzuru olmalı insanın. yanında kaldıklarına ait bir huzur, bırakılanlardan ayrı.

onu görmeyi bir daha ister miyim diye sormuşsunuz. isterim aslında. onun benim için hala nasıl kalabildiğini görmesini isterim.

sonrada gidip evimde çayımı demlerim sanırım.

sanırım.”

artık sanmam, yaparım.

galiba beni en çok kendisini dünyanın merkezi sanan insanlar yoruyor.

onları önce anlamaya çalışırsın çünkü hep zaten herkesin onları bildiğini, bilmesi gerektiğini düşünerek yaşarlar. canları sıkkındır ve senden bunun nedenini bilip ona göre davranmanı beklerler. çok mutludur ve sen, ne kadar kötü hissedersen hisset, mutlu olmasındır onunla.

anladıktan sonra da az biraz olsun kendini anlatmaya çalışırsın. o da beni anlasın umuduyla. ama o herkesi kendi gözüyle görür yeni bir pencereye ihtiyaç duymazken anlat anlatabilirsen. neyse boşver dersin en sonunda.

sen kendi hayatını yaşarken onun haberinin olmadığı bir kenarda yine de onu sonuna kadar anlayarak, dinleyerek uzaklaşırsın yavaştan. hayatıyla hala ilgilensen de sen de kendi hayatını yaşarsın işte. uzaklığını çok sonra farkederler. kendi hayatının olabileceğini, onlardan başka düşünecek şeylerinin olabileceğini düşünemediklerinden “üstüne alınmak” deyimini bulmuşlardır. nasıl dünya üzerindeki herhangi birşey onlardan alakasız olabilir ki?

anlatamazsın.

geçer.

en çok zamandan korkuyorum galiba.

canının istediği şeyleri silip, istediklerini değiştirdiğinden belki de.

sabahları erken kalkıyorum artık. tıpkı sevmediğin gibi. müzik açıp kahvaltı yapıyorum. çok oyalanmıyorum. sen hala en az bir saat oyalanıyorsundur, biliyorum.

sürekli iş buluyorum kendime. gerçi ben bulmasam da yapacak çok şey var. ben de önemsiyorum hepsini tek tek. büyütüyorum beynimde, başka hiçbirşeye (aslında kimseye) yer kalmasın diye. hep yetişecek işlerim, gidilecek yerlerim var.

yediklerime dikkat ediyorum. sağlıklı yaşam gibi dalga geçtiğin, sana gelmeyecek şeyler işte. kimin kiminle maçı var bilmiyorum artık. izlediğim futbol programlarını bırakalı çok oldu. içki de içmiyorum. son rakı kadehini beraber vurduk masaya, orada kaldık işte.

etrafımdakiler “arınıyor musun?” diyor. insan aşktan arınır mı? aşkla arınır. ben sadece ara veriyorum. hem güne erken başlıyorum dediysem erken uyuduğumu kim söyledi?

herkes sesini kestiğinde başlıyor senin sesin. ben de onu dinliyorum geceleri. o rakı massına oturup dertleşiyoruz. ben sana bakıyorum uzun uzun, sen anlatıyorsun heyecanla. her yudumda “az iç” diyorum. az iç ki uzasın bu gece, bitmesin. kadehler bittikçe ağırlık basıyor, gözlerim kapanıyor. burada olmayanlara diyerek vuruyoruz masaya, başım omzuna düşüyor.

hayalinin bittiği yerde rüya başlıyor. sabaha kadar işim gücüm sen. uyanınca kaldırıp zihnimin bir köşesine koyuyorum seni, yeni günün gecesine kadar.

kim demiş her gün birbirinden farklı diye, bende hepsi sana çıkıyor.

Mabel Matiz - Arafta

seni sevecek kimse kalmadığında gelebilirsin

ben yine burda olacağım
yaralarını saracağım
seni anlayacağım

Mabel Matiz - Pişman Olduğun Zaman

Müzeyyen Senar - Kimseye Etmem Şikayet

son bir gece daha çirkin olalım
aynalara değil birbirimize bakalım
bir hayattı
tutunamadık
gel ona bir son yazalım

(biz vazgeçtik son yazmaktan, birbirimizi yaşamayı seçtik.)